Şanlı, Süleyman
Loading...
Profile URL
Name Variants
Sanli, Suleyman
Şanlı, Süleyman
Şanlı, Süleyman
Job Title
Doç. Dr.
Email Address
suleymansanli@hotmail.com
Main Affiliation
Department of Anthropology / Antropoloji Bölümü
Status
Current Staff
Website
ORCID ID
Scopus Author ID
Turkish CoHE Profile ID
Google Scholar ID
WoS Researcher ID
Sustainable Development Goals
1
NO POVERTY
0
Research Products
8
DECENT WORK AND ECONOMIC GROWTH
0
Research Products
7
AFFORDABLE AND CLEAN ENERGY
0
Research Products
17
PARTNERSHIPS FOR THE GOALS
1
Research Products
13
CLIMATE ACTION
0
Research Products
2
ZERO HUNGER
1
Research Products
4
QUALITY EDUCATION
0
Research Products
3
GOOD HEALTH AND WELL-BEING
0
Research Products
9
INDUSTRY, INNOVATION AND INFRASTRUCTURE
0
Research Products
16
PEACE, JUSTICE AND STRONG INSTITUTIONS
0
Research Products
5
GENDER EQUALITY
0
Research Products
12
RESPONSIBLE CONSUMPTION AND PRODUCTION
0
Research Products
10
REDUCED INEQUALITIES
1
Research Products
14
LIFE BELOW WATER
0
Research Products
11
SUSTAINABLE CITIES AND COMMUNITIES
0
Research Products
15
LIFE ON LAND
0
Research Products
6
CLEAN WATER AND SANITATION
0
Research Products
Documents
3
Citations
10
h-index
1
Documents
3
Citations
6
Scholarly Output
17
Articles
12
Views / Downloads
2/12
Supervised MSc Theses
3
Supervised PhD Theses
0
WoS Citation Count
6
Scopus Citation Count
10
WoS h-index
1
Scopus h-index
1
Patents
0
Projects
2
WoS Citations per Publication
0.35
Scopus Citations per Publication
0.59
Open Access Source
13
Supervised Theses
3
| Journal | Count |
|---|---|
| Anthropological Perspectives on Transnational Encounters in Turkey: War, Migration and Experiences of Coexistence | 1 |
| Anthrozoos | 1 |
| Human Ecology | 1 |
| İNSAN VE TOPLUM BİLİMLERİ ARAŞTIRMALARI DERGİSİ | 1 |
| Karadeniz Araştırmaları | 1 |
Current Page: 1 / 2
Scopus Quartile Distribution
Competency Cloud
17 results
Scholarly Output Search Results
Now showing 1 - 10 of 17
Article Anthrozoological study on the agro-pastoral societies of Kızıltepe, Southeast Anatolia(İnsan ve İnsan, 2018) Şanlı, Süleyman; Sıddıq, Abu BakarSince the origin, humans have been depended and formed mixtures of complex relationships with nonhuman animals. These mutualistic relationships eventually intensified following the animal domestication. Southeast Anatolia is one of the important regions where the first domestication of sheep, goat, cattle, and pig occurred as well as domestic herds have been fundamental in every socio-cultural aspect in the region until today. Therefore, Southeast Anatolia has been an ideal place for pastoral and anthrozoological study. Through fieldworks and exploratory case studies in agro-pastoral societies in Kızıltepe, we found certain sheep, goats, and cattle are capable of distinguishing and recognizing human and other cross-species individuals as like they do in their own species. Alongside of providing protein, wealth and social status, herd animals in Kızıltepe also possess deep affection and emotional bonds with human individuals as like as pets in urban societies. On the other hand, we do not observe any gender or sibling effect in children-animal bond which was focused in some contemporary studies. Our overall observations and findings also demonstrate some intangible culture cores in Southeast Anatolia which is promoted mainly by the complex relationships between human and their domestic herds.Book Part CONTRIBUTION OF NGO's TO THE INTEGRATION OF SYRIAN IMMIGRANTS IN MARDIN(TRANSNATIONAL PRESS LONDON, 2019) Şanlı, SüleymanThis study particularly focuses on how NGOs based in the city centre of Mardin offer services and their role in Syrian refugees, migrants integration. It is important that how immigrants absorb the changes and challenges faced in the destination and how embedded these after their settlement as an expression of integration. This study collected data through in-depth interviews with seven NGOs (4 foreign and 3 local) based in Mardin. Alongside the fieldwork, some documents including news items, internet portals, and reports, are used to support the study. Due to ethical practice codes, names of the respondents and their organisations are not revealed. Pseudonymes are used to refer to respondents.Article From Past to Present: a Socıocultural Perspective on Jews of Urfa(2024) Şanlı, Süleymanİspanya'dan gönderildikten sonra, Osmanlı Devleti Yahudiler için barışçıl bir sığınaktı. Osmanlı Yahudileri zamanla kültürel bakımdan çok farklı dini azınlık gruplarından biri haline geldi. Yahudiler, aynı zamanda devletin çeşitli yerlerine dağılmış topluluklardan biriydi. Yahudi cemaati Arap vilayetlerinin çoğunda ve Anadolu'nun farklı yerlerinde dağılmış bir şekilde varlıklarını sürdürmekteydiler. Bununla birlikte, önceleri Osmanlı Devleti’nin sonrasında Türkiye’nin Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgesinde yaşayan Yahudi cemaatler de vardı. Bu anlamda, Urfa Yahudilerinin ülkenin güneydoğusundaki en eski dini azınlık gruplarından birisini teşkil ettiği ifade edilebilir. Bu çalışma, bir zamanlar Türkiye'nin doğusunda yaşayan ve daha sonra İsrail’e göç edip yerleşen Urfa Yahudi Cemaati’nin tarihsel geçmişini, sosyal ve kültürel ilişkilerini ve göç sürecini incelemeyi amaçlamaktadır. Buna ek olarak, Urfa şehrinin çok kültürlü ortamında yaşam tarzlarına, dini inançlarına ve diğer yerel grup ve kültürlerle olan ilişkilerine ışık tutmaya çalışmaktadır. Araştırmanın verilerinin bir kısmı 2011-2012 yılları arasında İsrail’de yürütülen bir alan araştırmasında dayanmaktadır. Araştırma sosyo-kültürel bir perspektifle ele alınmaktadır. Bu bağlamda, Urfa şehrinin göz ardı edilen eski sakinlerinin daha görünür hale getirilmesi beklenmektedir.Article Recalling a Forgotten Community: Jews of Diyarbakir(Rector Ciu Cyprus int Univ, 2020) Sanli, SuleymanThe presence of Jews in Mesopotamia and Anatolia can be traced since ancient times. By the time, during the Ottoman reign Jews were dispersed to different parts of the state but especially concentrated in western regions such as Istanbul, Izmir. Bursa and Edime. However, there were also Jewish communities lived in the eastern part of the Ottoman State and todays Turkey. There were also considerable Jewish communities who lived in the eastern part of the country in provinces such as Gaziantep, Urfa, Siverek, Diyarbakir, cermik. Mardin. Nusaybin, Cizre. Baskale and Van. In this research eastern Jews is referred to Eastern part of first Ottoman later Turkey. This study aims to explore some cultural traits including religious, social and economical traits of the Jews. who once lived in the east and later immigrated to Israel Jews of Diyarbakir are one of those religious minority groups that have a long historical background in the city. The presence of Jews in Diyarbakir dated back centuries. Historians or researchers those interested in Jews of Turkey usually studied Jews of Istanbul, Jews of Izmir and Jews who live in different parts of the western cities. Lack of researches and scarcity of resources makes the Jews of Diyarbakir as one of the significant Jewish communities among the Eastern Jews that need to be taken into account. In this article it is aimed to explore migration process, religious, social and cultural conditions of a small religious group, who once lived in the east of Turkey and later moved to Israel. It is expected to introduce their way of life, their beliefs, and their relationships with other local groups and culture in a multicultural and multi-religious environment of the city of Diyarbakir. Additionally, majority of data for this article collected through in-depth interviews that based on an anthropological fieldwork conducted in Israel. Therefore, information given by informants is the most important distinguishing feature of this study. It is expected to reveal this forgotten religious minority group more visible.Article An Overview of Historical Background of Unknown Eastern Jews of Turkey(2017) Şanlı, SüleymanEski çağlardan beri Mezopotamya ve Anadolu Yahudiler için bir yurttu. Roma ve Bizans döneminde Anadolu'da Karaite ve Romaniot olarak bilinen küçük Yahudi toplulukları vardı. Osmanlı Devleti'nin kuruluşundan sonra yaşamlarını sürdürmeye devam ettiler. Daha sonra Orta ve Doğu Avrupa'dan gelen Aşkenazim Yahudi cemaatleri on beşinci yüzyılda Osmanlı İmparatorluğuna göç etmeye başladılar. Yahudilerin İspanya'dan gönderilmesiyle birlikte Anadolu, Sefarad Yahudileri için yeni bir yurt oldu. Bu göç dalgalarının bir sonucu olarak Sefarad Yahudileri, diğer Yahudi gruplar arasında hakim Yahudi cemaati haline geldi. Böylece, Yahudiler Osmanlı İmparatorluğu'nun farklı yerlerine dağıldılar. İmparatorluk'taki Yahudilerin çoğunluğu, özellikle İstanbul, İzmir, Bursa ve Edirne gibi batı bölgelerinde yoğunlaştılar. İmparatorluğun ticaret ve sanayinin gelişimine önemli katkılarda bulundular. Ancak, Gaziantep, Urfa, Siverek, Diyarbakır, Çermik, Mardin, Nusaybin, Cizre, Başkale ve Van gibi doğu kesimlerinde yaşayan önemli Yahudi cemaatler de vardı. Görüleceği üzere Doğu Yahudileri derken öncelikle Osmanlı Devletinin doğusunda daha sonra da Türkiye’nin doğusunda yaşayan Yahudilere atıfta bulunulmaktadır. Bu çalışma, bir zamanlar Osmanlı İmparatorluğu'nun ve daha sonraları Türkiye'nin doğusunda yaşayan Yahudilerin tarihini araştırmayı amaçlamaktadır. Kaynak sayısınız azlığı, bu bölgelerdeki Yahudilere az bilimsel ilgi görüldüğünü gösteriyor. Bu çalışma sayesinde, onları daha görünür hale getirmek ve araştırmacılar için yeni araştırma alanların açılması beklenmektedir. Yazılı kaynaklara ek olarak, yazarın 2011'de İsrail'de gerçekleştirdiği antropolojik bir alan çalışmasıyla elde edilen etnografik mülakatlardan da yararlanılmaktadır. Günümüzde Türkiye’nin doğu ve güneydoğusunda Yahudiler yaşamamaktadır. Bu araştırma sayesinde, bir zamanlar doğuda çok kültürlü ve çok dinli bir çevrede yaşayan bir topluluğun varlığını, inançlarını yaşam biçimini ortaya çıkarmak amaçlanmaktadır.Article Türkiye’de İnsan-Hayvan İlişki Bilimi Antrozooloji’nin Faaliyet Alanları(2018) Sıddıq, Abu Bakar; Erdem, Çağdaş; Şanlı, SüleymanÖz:Dünya hayatının başlangıcından bu yana insanlar, insandışı diğer hayvanlar ile farklı iletişim ve etkileşim içerisindedir. Antrozooloji bu iletişim ve etkileşimler üzerinde çalışmalar yapmaktadır. Türkiye’nin, Asya, Avrupa ve Afrika üzerinde bir köprü konumunda olması, birçok hayvan türlerine de ev sahipliği yapmasına ve hala yapıyor olmasına imkân sağlamıştır. Özellikle, ilk hayvan evcilleştirmesinin başlamasının yanı sıra evcil hayvan yönetim sisteminin dağıtımında, Anadolulular önemli katkılarda bulunmuştur. Anadolu’daki Erken Neolitik ve ilk medeniyetlere ait yerleşimlerdeki zengin hayvan kalıntıları, bu yorumlara ışık tutmaktadır. Ayrıca Türkiye’de halen dünyanın diğer ülkelerine göre nispeten daha yaygın hayvancılığın olmasının yanında, toplumdaki sosyo-kültürel yapının çok geniş bir parçası olarak hayvanlar rol oynamakta ve şehir kültüründe de çok sayıda ev hayvanlarının olması, bu bölgede güçlü insan-hayvan ilişkileri varlığına işaret etmektedir. Bu nedenle bu kavramsal çalışma, Türkiye için Antrozoolojik çalışmaların ne kadar gerekli olduğunu göstermeyi amaçlamaktadır.Article Gelenekten Moderne Anadolu’da Devecilik(2018) Ertürk, Devrim; Şanlı, SüleymanKonar-göçer yaşam Orta Asya’dan Anadolu coğrafyasına göç edenTürklerin getirmiş olduğu sosyo-ekonomik bir yaşam şeklidir. TürklerAnadolu’ya gelişleri ile birlikte Orta Asya’da sahip oldukları bu sosyo-ekonomik etkinliklerini bu coğrafyada da devam ettirmişlerdir. Özelliklemodernite ile birlikte toplumsal değişmenin hızı artmış, yönü de modernsosyo-ekonomik ve politik yaşama doğru değişim göstermiştir. Konar-göçer yaşam da bu değişimden etkilenmektedir. Türkiye’de bazı Yörüktoplulukları tarafından sürdürülen konar göçer yaşam biçiminde develerönemli bir yere sahiptir. Ancak günümüzde geleneksel olarak tabiredebileceğimiz bu yaşam biçimi büyük bir değişim ve dönüşüm ile karşıkarşıya gelmek zorunda kalmıştır. Çünkü endüstrileşme vesanayileşmenin ilerlemesi ile modern yaşamın bir parçası olan teknolojikaraç ve gereçler konar- göçer yaşamda insan yaşamını kolaylaştırsa da,geleneksel olan tüm yapıları da dönüşüme maruz bırakmıştır. Sadeceteknolojiyi alıp, kültürünü almamak konar-göçer yaşamda da mümkünolmamıştır. Bu çalışmada modern zamanlara gelindiğinde deveciliğin vedevecilik kültürünün gelenekselden moderne doğru nasıl değişipdönüştüğü ele alınmaya çalışılmaktadır. Bu doğrultuda Anadolu’dakidevecilik kültürünün ele alındığı çalışmanın verileri 2015-2017 yıllarıarasında farklı zaman dilimlerinde gerçekleştirilen alan araştırmasınadayanmaktadır. Alan araştırması Mersin, Konya, Karaman illerindekonar-göçer yaşamı devam ettiren Yörük obalarını, Antalya, Muğla,Denizli, Manisa, Aydın, İzmir, Balıkesir ve Çanakkale’de devecilikleuğraşan kesimleri kapsamaktadır. Bu çerçevede yaylaya göç, devegüreşleri, deveciliğe dair bir takım ritüeller de gözlemlenmiş, bu konularadair bilgiler elde edilmiştir.Conference Object Adoption and abandon of camel culture in Southeast Anatolia(Selçuk Efes Kent Belleği Yayınları, 2018) Sıddıq, Abu Bakar; Erdem, Çağdaş; Şanlı, SüleymanCamels are exotic animals in Anatolia. Except the Palaeolithic site of Karain Cave, no pre-Bronze Age archaeological site reveals any camel remains so far in Anatolia. However, domestic camel became common and very significant in the Early Imperial as well as in the Roman and Byzantine Anatolia. Southeast Anatolian region, being the corridor between Anatolia and Mesopotamia, always played key roles since the early stage of the spread of camel culture in rest of Anatolia. Moreover, from the Bronze Age to nineteenth century onwards, camel pastoralism was very lucrative in Southeast Anatolia mainly because of trade, transport and warfare. While camel culture was gradually abandoned in rest of the Anatolia in the beginning of twentieth century, camels still remained as an important socio-cultural part of pastoral groups in Southeast Anatolia until last 30 years. In the light of archaeozoologic, ethnohistoric and ethnozoological data, this review is aimed to illustrate a glimpse of camel culture in Southeast Anatolia throughout different cultural periods in the region.Article Camels and the Last Nomadic Pastoralists of Anatolia (Türkiye)(Springer/Plenum Publishers, 2025) Siddiq, Abu B.; Sanli, Suleyman; Erturk, DevirmWe explore the complex relationships between camels and humans, focusing on the agency of both within the last remaining nomadic and semi-nomadic pastoral communities in Anatolia. Among the nomadic Y & ouml;r & uuml;ks of the Taurus Mountains and the semi-nomadic Ko & ccedil;ers around Mount Karacada & gbreve;, camels are valued not only for their practical roles in transport and transhumance but also as revered companions, symbolizing social prestige and family heritage. We highlight how camels and humans co-create multispecies pastoral landscapes based on mutual recognition, emotional bonds, and shared environmental adaptation. Our approach particularly emphasizes the ethical, emotional, and relational aspects of camel-human coexistence that might otherwise be overlooked in purely functional or utilitarian perspectives.Master Thesis Kutsalın Mekâna Yansıması: Hz. Süleyman Camisi ve 27 Sahabe Türbesi Örneği(2025) Yaz, Merve; Şanlı, SüleymanGeleneksel din anlayışının yoğun olduğu kültürlerde türbe ziyaretleri önemli bir yer tutmaktadır. Türbeler, İslam dini anlayışı içerisinde bir taraftan kabul görülmeyen ve eleştirilerin odağında olan bir alan iken diğer taraftan da geleneksel din anlayışına göre kutsal olarak görülen mekânlardır. Anadolu'da insanlar, türbede yatan kişilerin yüceliğine, mucizevi olaylarına inanmakta veya onların Allah'a daha yakın oldukları düşüncesiyle bu mekânlara kutsallık atfederek kutsallığın aracı olarak görmektedirler. Tarihsel süreç içerisinde, insanların dua ettiği, medet umduğu, kutsala yakın olma veya ona ulaşma amacı ile ziyaret ettiği türbeler; önemli dinî mekanlar olarak işlevsel bir nitelik kazanmışlardır. Bu çalışma Diyarbakır'daki Hz. Süleyman Camisi Külliyesi'nde bulunun 27 Sahabe Türbesi örneklemi doğrultusunda ziyaretçilerin türbeye yükledikleri anlamlar, gerçekleştirdikleri ritüellerin sembolik anlamları, türbenin popüler kültürle etkileşimi ve toplumsal cinsiyet bağlamında nasıl deneyimlendiği teorik kavramlar ve bulgular ile birleştirilerek analiz edilmiştir. Çalışmada, nitel araştırma yöntemlerin yararlanılarak, saha gözlemleri ve katılımcı görüşmeleri yoluyla elde edilen veriler değerlendirilmiştir. Bu çalışma, din antropolojisi bağlamında ele alınarak öncelikle din antropolojisinin ne olduğu açıklanmıştır. Daha sonra türbe kültürü, ritüellerin anlamı ve kutsal mekân algısı gibi unsurları din antropolojisi bağlamında değerlendirilmiştir. Aynı zamanda popüler kültür bağlamında ziyaret dindarlığı ele alınarak kısaca açıklanmıştır. Elde edilen bulgulara göre, türbede gerçekleştirilen dua etme, dilekte bulunma, adak adama vb. ritüellerin dini ve manevi ihtiyaçların karşılanmasına aracılık ettiği kadar toplumsal dayanışma ve aidiyet duygusunu da güçlendirmektedir. Türbe ziyaretleri, psikolojik açıdan bireyler için bir rahatlama, teselli bulma ve manevi anlamda bir güç kaynağı niteliğindedir. Aynı zamanda, türbenin popüler bir alana dönüşmesiyle birlikte piknik alanı ve turistik ziyaret noktası gibi sosyal ve kültürel işlevler kazandığı görülmektedir. Toplumsal cinsiyet açısından ise kadınların daha çok şifa ve aile merkezli pratiklere yöneldiği, erkeklerin ise koruyucu ve otoriter rollerde öne çıktığı tespit edilmiştir. Sonuç olarak Hz. Süleyman Türbesi, kutsal ile sıradan, kamusal ile özel pratiklerin iç içe geçtiği çok katmanlı bir mekân olarak değerlendirilmektedir. Bu çalışma, kutsal mekânların yalnızca dini ritüeller bağlamında değil; toplumsal cinsiyet, popüler kültür etkileşimleri ve mekânsal dönüşümler çerçevesinde analiz edilmesi gerektiğini göstermektedir.
