The Relationship between Absurdity and Suicide in the Philosophy of Albert Camus

Abstract

This study aims to examine the relationship between the 'absurd' and 'suicide' in Camus's philosophy. The fundamental starting point is to clarify how the concept of the 'absurd' is positioned in the individual's life experience within the context of Camus's existential philosophy, and how this concept is discussed in connection with the phenomenon of suicide. This work proceeds from the major works that shaped Camus's philosophical approach; the existential experience created by the absurd in human life, the situations of meaninglessness faced by the individual, and how this situation systematically fuels the inclination towards suicidal ideation are discussed. In Camus's thought, the 'absurd' is treated as a state arising from the constant conflict between humanity's attempt to find meaning in life and the world. In this context, the individual's inability to find definitive and ultimate answers to life's questions forces them to wander at the boundaries of the absurd. The study specifically reveals that this deadlock brings up the idea of suicide, but that Camus absolutely did not consider suicide as a solution. According to him, suicide signifies the direct refusal of life and a final abandonment of one's existence. Therefore, in Camus's philosophy, suicide is not evaluated as a solution but rather as a dead-end that distances the individual from the possibilities of life. Keywords: Camus, Rebellion, Suicide, Absurd

Bu çalışma, Camus felsefesinde saçma ve intihar arasındaki ilişkiyi incelemeyi amaçlamaktadır. Bu çalışmanın temel çıkış noktası, Camus'nün varoluşçu felsefesi bağlamında saçma kavramının bireyin yaşam deneyimindeki konumunu ve bu kavramın intihar olgusuyla kurduğu ilişkiyi açıklığa kavuşturmaktır. Burada, Camus'nün felsefi yaklaşımını şekillendiren eserlerinden hareket edilmiş; saçmanın insan yaşamında yarattığı varoluşsal deneyim, bireyin karşılaştığı anlamsızlık durumları ve bu durumun intihar düşüncesine yönelişi nasıl beslediği kavramsal çerçevede ele alınmıştır. Camus düşüncesinde 'saçma', insanın yaşamı anlamlandırma çabasının dünya ile sürekli çatışması sonucunda ortaya çıkan bir durum olarak ele alınmaktadır. Bu bağlamda, bireyin yaşamla ilgili sorularına kesin ve nihai yanıtlar bulamaması, onu saçmanın sınırlarında gezinmeye zorlamaktadır. Çalışmada özellikle bu açmazın intihar fikrini gündeme getirdiği, ancak Camus'nün intiharı kesinlikle bir çözüm olarak değerlendirmediği ortaya konulmaktadır. Ona göre intihar, yaşamın doğrudan reddi ve insanın varoluşuna yönelik nihai bir vazgeçiş anlamına gelmektedir. Bu nedenle intihar, Camus'nün felsefesinde bir çözüm değil, aksine bireyi yaşamın imkânlarından uzaklaştıran bir çıkmaz olarak değerlendirilmektedir. Anahtar Kelimeler: Camus, Başkaldırı, İntihar, Saçma