Nasır'ın Hegemonyası ve Nasırcı Siyasetçiler: 1950’ler Ortadoğu'sunda İdeolojinin Yayılım Mekanizması ve Mısır Dış Politikası

Abstract

Bu makale, Soğuk Savaş döneminde Ortadoğu’daki bölgesel dinamiklere ve Cemal Abdünnasır liderliğinde ortaya çıkan Nasırizm’in bölgeyi şekillendirmedeki etkisine odaklanmaktadır. Çalışmanın amacı, Mısır dış politikasının, Nasır’ın bölgedeki politik elitlerle kurduğu temaslar sonucunda Mısır’ın çıkarları lehine kayda değer bir biçimde nasıl dönüştürüldüğünü açıklamaktır. Makalenin temel sorunsalı, farklı ülkelerdeki Nasırcı siyasetçi ve bürokratların izledikleri özellikle dış politikaya ve bu ülkelerdeki olaylara Nasır’ın müdahil olup olmadığı veya ne ölçüde müdahil olduğudur. Çalışmanın temel iddiası, Nasır’ın ideolojisi ve izlediği politikalarla, bölgede Nasırcı politikacıların önünü açtığı ve Nasırcı elitlerin de Nasır’ın hegemonyasını güçlendirdiği şeklindedir. Makalenin kapsamı Suriye, Lübnan ve Ürdün’ü içermekte olup, 1955 Bağdat Paktı, 1956 Süveyş Krizi ve 1958 Birleşik Arap Cumhuriyeti’nin ilanı gibi anahtar olaylar üzerinden kronolojik olarak incelenmektedir. Sonuç olarak, Nasırizm hem Nasırcı siyasetçiler için iç politikada meşruiyet ve güç kazanımının aracı olmuş, hem de ülkelerin dış politikalarını şekillendirerek Nasır’ın bölgesel hegemonyasını ve diplomatik etkisini pekiştirmiştir.