Öniz, MuhammedÜnaldı, Ahmet2026-04-162026-04-162026https://hdl.handle.net/20.500.12514/10607https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/TezGoster?key=KOgdn9H3uVnWeb15j2W4h9OGMfTaI52a27qIL-PfqNOQrFiygMx5OjmfKcwslaGUThe proper selection of warm-up protocols to be implemented before soccer matches and training sessions is critically important for athletes' performance. This study aimed to examine the acute effects of dynamic and static warm-up methods on soccer skills and athletic performance in 12-14-year-old soccer players. Twenty male athletes (age: 13.35±0.65 years; height: 163.25±6.74 cm; body weight: 48.6±8.14 kg; BMI: 18.14 ± 2.1 kg/m²) who had been playing soccer regularly for at least three years and were part of the 1979 Midyatspor youth team. The sample size was determined using G*Power (V3.1.9.4) software. The ANOVA (within factors) test was used for repeated measures; an analysis with a medium effect size (f=0.25), α=0.05, and test power (1-β) = 0.85, required a minimum of 18 participants. The sample size was set to 20 participants to prevent potential data loss. The study was conducted using a within-subject design; three different warm-up protocols (no warm-up, static warm-up, and dynamic warm-up) were applied to the athletes at five-day intervals. Football skills (Yeagley ball juggling, passing, slalom with the ball, and shooting) and athletic performance tests (vertical jump, standing long jump, T-agility, and 20 m sprint) were performed before and after each protocol. All data obtained from the study were analyzed using the SPSS software (V26). The assumption of normal distribution of the data was examined using the Shapiro-Wilk test since n=20, and p>0.05 was found for all variables, indicating that the assumption of normal distribution was met. In the statistical analyses, the difference scores obtained by subtracting the pre-test value from the post-test value for each participant were used. These difference scores were analyzed using a one-way repeated-measures ANOVA to compare the performance changes between the three warm-up protocols. The sphericity assumption was checked using Mauchly's Test, and the Greenhouse-Geisser correction was applied in case of violation. Bonferroni-corrected pairwise comparisons were performed for significant main effects, and effect sizes were reported using partial eta squared (η²). The significance level was set at p<0.05 for all analyses. According to the research findings, no significant difference was found between the groups in most athletic performance tests (p>0.05). However, a significant difference was observed in the T-agility results (p<0.05), and it was determined that dynamic warm-up significantly improved agility performance compared with static warm-up. In conclusion, dynamic warm-up stands out as an effective method for improving agility performance, and other warm-up methods appear to have similar effects on other soccer skills and performance parameters.Futbol müsabakaları ve antrenmanları öncesinde uygulanacak ısınma protokollerinin doğru seçilmesi, sporcuların performansı açısından kritik bir önem taşımaktadır. Bu araştırmanın amacı, 12-14 yaş futbolcularda dinamik ve statik ısınma yöntemlerinin futbol becerileri ve atletik performans üzerindeki akut etkilerini incelemektir. Çalışmaya, en az üç yıldır düzenli olarak futbol oynayan ve 1979 Midyatspor altyapısında yer alan 20 gönüllü erkek sporcu (yaş: 13,35±0,65 yıl; boy: 163,25±6,74 cm; vücut ağırlığı: 48,6±8,14 kg; BKİ: 18,14±2,1 kg/m²) katılmıştır. Örneklem büyüklüğü, G*Power (V3.1.9.4) yazılımı kullanılarak belirlenmiştir. Tekrarlı ölçümler için ANOVA (within factors) testi esas alınmış; orta düzey etki büyüklüğü (f=0.25), α=0.05 ve test gücü (1–β) = 0.85 değerleri ile yapılan analizde minimum 18 katılımcıya ihtiyaç duyulmuştur. Olası veri kayıplarını önlemek amacıyla örneklem 20 kişi olarak belirlenmiştir. Araştırma, denek içi (within-subject) tasarımla yürütülmüş; sporculara beşer gün arayla üç farklı ısınma protokolü (ısınma yapılmadan, statik ve dinamik ısınma) uygulanmış, her protokol öncesinde ve sonrasında futbol becerileri (Yeagley top sektirme, pas, topla slalom ve şut) ile atletik performans testleri (dikey sıçrama, durarak uzun atlama, T çeviklik ve 20 m sürat) uygulanmıştır. Araştırmadan elde edilen tüm veriler SPSS (V26) yazılımı ile analiz edilmiştir. Verilerin normal dağılım varsayımı, n=20 olduğundan dolayı Shapiro-Wilk testi ile incelenmiş ve tüm değişkenler için p> 0.05 bulunarak normal dağılım varsayımının karşılandığı görülmüştür. İstatistiksel analizlerde, her bir katılımcı için son test değerinden ön test değerinin çıkarılmasıyla elde edilen fark skorları kullanılmıştır. Bu fark skorları, üç farklı ısınma protokolü arasındaki performans değişimlerini karşılaştırmak amacıyla tek faktörlü tekrarlı ölçümler ANOVA (Repeated Measures ANOVA) ile analiz edilmiştir. Küresellik varsayımı Mauchly'nin Testi ile kontrol edilmiş, ihlal durumunda Greenhouse-Geisser düzeltmesi uygulanmıştır. Anlamlı ana etkilerde Bonferroni düzeltmeli ikili karşılaştırmalar yapılmış, etki büyüklükleri ise η² ile raporlanmıştır. Tüm analizlerde anlamlılık düzeyi p<0.05 olarak kabul edilmiştir. Araştırma bulgularına göre, futbol becerileri ile çoğu atletik performans testinde gruplar arasında anlamlı bir farklılık saptanmamıştır (p>0.05). Ancak T-çeviklik sonuçlarında anlamlı bir fark görülmüş (p<0.05) ve dinamik ısınmanın, statik ısınmaya göre çeviklik performansını anlamlı şekilde geliştirdiği bulunmuştur. Sonuç olarak, dinamik ısınma çeviklik performansını artırmada etkili yöntem olarak öne çıkmakta; diğer performans parametrelerinde ise farklı ısınma yöntemleri benzer etkilere sahip görünmektedir.trSportsSporMaster Thesis