Browsing by Author "Ekinci, Hasan"

Now showing 1 - 2 of 2

Alî Emîrî'nin Levâmi'u'l-Hamîdiyye'si (İnceleme-metin)
(2019) Ekinci, Hasan; Oktay, Adnan
Ali Amiri was an important poet, librarian, literature historian, biography and tazkira writer in 19th century of the Turkish literature and cultural life. Diwanu Lugati't-Turk is the oldest, masterpiece and unique treasure of the Turkish language and culture. Ali Amiri revealed this treasure to the world of the science. He lived between 1857-1924, and wrote a large number the book. His one of the most important book was the Lewami'u'l-Hamidiyya. This book includes the historical poems which praise to 2nd Abdulhamid and to congratulate to him for come to the power. The main subject of the constitution of this thesis is the creating the transcribed text and the review of the Lewami'u'l-Hamidiyya. Thesis review section is formed together with introduction of the work and the figure, language, spelling (orthographic), stylistic and thematic reviews. As a result of these reviews beside of the correct information some reliable assessments are given about the work. Also some information about outlined biography of Ali Amiri and about his work was provided in this study. On the other hand poet's thoughts about Abdulhamid was studied and analyzed. With this study making the literary review and creating the transcribed text of the Lewami'u'l-Hamidiyya was aimed. Also with this study finding out of the properties of verse of this work, and the determining the location and importance of in its own literary type was intended. The manuscript and published work reading, comparison, analysis, explanation methods are used in this study.
İslam Dünyasında Tarih Usulünün Gelişimi: Memlüklüler Örneği
(2025) Ekinci, Hasan; Polat, Ziya
İslam dünyasında tarih yazımı, erken dönemlerden itibaren dinî ve toplumsal hafızanın muhafazasında önemli bir ilim dalı olarak görülmüştür. İlk dönemlerde hadis ve tarih ilimleri birbirine yakın seyretmiş, hadis usulünde geliştirilen rivayet değerlendirme yöntemleri tarihî aktarımların da güvenilirliğini sağlamada kullanılmıştır. Ancak tarihçilerin eserlerinde zamanla ortaya çıkan abartı, taassup ve hatalı rivayetler, tarih ilminin rasyonel ve sistematik bir metodolojiye duyduğu ihtiyacı göstermiştir. Bu bağlamda, Memlükler(648/923/1250-1517 dönemi tarih usulünün kurumsallaşması açısından önemli bir dönüm noktası olmuştur. İbn Haldûn (ö. 808/1406), tarihî rivayetleri aklî ve toplumsal ölçütlerle değerlendiren yaklaşımıyla tarihin bağımsız bir ilim olarak temellerini atmıştır. Onun ardından gelen Kâfiyeci (ö. 879/1474), tarih ilmini mantık esaslarıyla ilişkilendirerek disipliner bir yapı kazandırmış, Sehâvî (ö. 902/1497), tarih ilminin meşruiyetini savunup metodolojik ilkelerini belirlemiş, Süyûtî (ö. 911/1505) ise tarih yazımında kaynak kullanımı ve atıf düzeni gibi teknik unsurlara katkı sağlamış, böylece tarih usulü ciddi bir ilim hüviyetine kavuşmuştur. Bu tez, İslam'ın ve ilk dönem İslam alimlerinin tarihe bakış açısı, hadis ve tarih arasındaki metodolojik ilişkinin zamanla nasıl ayrıştığı, Memelükler döneminde tarih usulünün hangi amillerin etkisiyle doğduğunu ve sistematik bir hâl aldığını Memlükler devri göz önünde bulundururlarak ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çalışmada, bu âlimlerin tarih yazım teknikleri tahlil edilerek belirlenmiştir. Ayrıca, literatürde tarih usulünün nasıl kurulduğu ve tekâmül ettiği konusundaki boşluğu doldurmak hedeflenmiştir. Böylece tez, Memlükler dönemi özelinde tarih metodolojisinin ilmî bir temele kavuşma sürecini açıklığa kavuşturmaktadır. Anahtar Kelimeler: Memlükler, Tarih Yazımı, Tarih Usulü, İbn Haldûn, Kâfiyeci, Sehâvî, Süyûtî.