Bir Mülteci Kampı "Ethos"u Üzerine

Abstract

Mülteci kampı, sürekli olarak, geçici durumlara karşı üretilen bir tür kapatma aygıtı ve karşılaşılan krize karşı verilebilecek en “anlamlı” ve “pratik” teknik olarak düşünülür. Çünkü toplumsal bedene yabancı olan mülteciler, düzen bozucu birer parazit olarak algılanır ve ilk elden durum, insanileştirilir. Bu insanileştirme, vaka “norm”ale dönene kadar geçici bir “homojen mekân” kurmanın temelini oluşturmaktadır. Kampa müracaat etmek, siyasal olarak, bir tür “zorunluluk” haline dönüşmektedir. Kusursuz temsiliyet rejimi içerisinde de politik ve geçicilik düzlemlerinde kampa ilişkin yanılsamalar üretilir. Kamplar “doğal” olarak düzenin tesis edildiği ve her hareketin öngörülerek inşa edildiği bir tür “kontrol mekân” ve / ya “istisna mekân” biçiminde savlanır. Bundan dolayıdır ki kamplar ve ona dair üretilen söylemler ve imajlar, bir kamp “ethos”u oluşturur. Bu ethos, “ilkelerini, yani bir koşulun zoraki seçimlerini, evrensel norm olarak dayatma savındaki etik, yazgı aşkına (amor fati) teslim olmanın, olduğuyla ve olanla yetinmenin daha incelikli bir başka şeklidir.” Açık bir ifadeyle, kampın herkes tarafından, ilk elden anlaşılan ve hiç değişmezlik yanılsaması içerisinde ona yüklenen doğası, kaderi ve kanonları oluşmaktadır. Bir temsiliyet rejimi içerisinde kamp, geçicilik paradoksuna hapsedilerek (çünkü bu durum onun yazgısıdır) koşulu ve yöntemleri sabitlenir. Kampa ilişkin veya ona dair biçilen " kamp doğası" meselesi, tikel olarak, Amman’da bulunan birtakım Filistin mülteci kampları özelinde tartışılıyor.