Çocukluk Çağında Yeni Tanı Almış 140 Diyabet Olgusunun Tanı Tipleri ve Klinik Özellikleri: Tek Merkez Deneyimi

Abstract

Amaç: Çocukluk çağındaki diyabetes mellitusun (DM) çoğunluğunu tip 1 diyabet (T1DM) oluşturur. Ancak son yıllarda tip 2 diyabetes mellitus (T2DM) sıklığında ve monogenik diyabet (MD) tanısı koymada artış gözlenmektedir. Bu çalışmada 0-18 yaş arasında tanı konulan diyabetli hastalarda klinik ve laboratuvar bulgularının, DM tiplerinin değerlendirilmesi amaçlandı. Gereç ve yöntem: Çalışmada kliniğimizde DM tanısı alan 140 hasta retrospektif olarak değerlendirildi. Bulgular: Üç yıllık süreçte 140 hastaya (76 erkek, %54,3) diyabet tanısı konuldu. Hastaların ortalama tanı yaşı 10±4,19 yıldı. Hastaların %93,6'sına T1DM, %2,8'ine T2DM, %3,6'sına MD tanısı konuldu. Tip 1 diyabetes mellitus vakalarının 5-9 (%36,6) ve 10-14 (%37,4) yaş gruplarında zirve yaptığı görüldü. Diyabetik ketoasidoz (DKA) prevalansı %61,8 idi. Yine bu olguların %64,9'u sonbahar/kış aylarında tanı aldı. Tip2 diyabetli hastaların %75'i kadındı ve ortalama tanı yaşı 15,05±1,11 idi. Monogenik diyabetli olgularının ikisi neonatal DM, ikisi GCK-MODY ve biri CEL-MODY idi. Sonuç: Çocukluk çağı diyabet vakalarının çoğunluğu T1DM olmasına rağmen, özellikle obez ergenlerde T2DM sıklığı artma eğilimindedir. Otoantikor pozitif T1DM’li hastalarda da obezitenin olabileceği akılda tutulmalıdır. Tip1 diyabet olgularının daha çok kış mevsiminde, 10-14 yaş grubunda başvurduğu ve DKA sıklığının yüksek olduğu saptandı. Monogenik diyabet şüphesi olan olgulara genetik inceleme yapılmalıdır.