Melisa Kesmez’in 'Nohut Oda' Hikâye Kitabına Psikanalitik Bir Yaklaşım

Abstract

Psikanalitik kuram, insan davranışlarını bilinçdışı süreçler, içsel çatışmalar ve geçmiş deneyimlerle açıklamaya çalışır ve özellikle Sigmund Freud'un çalışmalarıyla şekillenir. Freud’un bu kuramı, bireylerin davranışlarını anlamada önemli bir çerçeve sunar ve bu çerçeve edebi eserlerin incelenmesinde de derinlemesine bir bakış açısı sağlar. Freud’un yanı sıra Carl Jung’un arketip teorileri de psikanaliz alanına önemli katkılar sağlamıştır. Edebi eserlerin psikanalitik analizi, yazarın bilinçdışı dünyasının izlerini sürmek ve karakterlerin bilinçdışı istek ve arzularını, içsel çatışmalarını ve sembolik anlamlarını keşfetmek amacını taşır. Bu tür bir analiz, metnin yüzeysel anlamının ötesine geçerek derin psikolojik katmanları açığa çıkarır. Karakterlerin rüyaları, korkuları, arzuları ve savunma mekanizmaları, hikâyenin derinliklerinde önemli ipuçları sunar. Psikanalitik kuramın edebiyat incelemelerindeki kullanımı, edebî eserlerin daha derin bir anlama sahip olmasını sağlar. Melisa Kesmez’in Nohut Oda hikâye kitabı, karakterlerin psikolojik durumlarına odaklandığı için psikanalitik kuramla incelenmeye oldukça uygundur. Kitapta yer alan hikâyeler; terk edilmiş ya da anne babalarını kaybetmiş çocukları, kadın-erkek ilişkilerini, dağılmış aileleri, yarım kalmışlıkları, psikolojik çatışmaları ve rüyaları barındırması açısından psikanalitik kuram dâhilinde incelenmeye uygun temalar barındırır. Psikanalitik kuramın sunduğu araçlarla yapılan çözümlemeler, özellikle karakter odaklı okumalar için daha derinlikli ve anlamlı bir bakış açısı sunabilir. Bu çalışmada, Melisa Kesmez’in Nohut Oda hikâyesinde yer alan beş hikâye, psikanalitik kuram çerçevesinde tahlil edilmeye çalışılmıştır.