Ürik Asit-Albumin Oranı ile Kontrast Kaynaklı Nefropati ve Mortalite Arasındaki İlişki: Kronik Total Oklüzyon Olgularında Bir Değerlendirme

Abstract

Amaç: Koroner anjiyografi (CAG) uygulanan bireyler arasında, kronik koroner total oklüzyon (CTO) sık görülen bir lezyon tipini temsil etmekte olup genellikle perkütan koroner girişim (PCI) ile tedavi gerektirmektedir. PCI sonrasında, kontrast kaynaklı nefropati (CIN) sık rastlanan bir komplikasyon olup artmış morbidite ve mortaliteye katkıda bulunmaktadır. Ürik asit-albumin oranı (UAR), son dönemde olumsuz klinik sonuçlarla ilişkili yeni bir biyobelirteç olarak tanımlanmıştır. Bu çalışma, CTO hastalarında UAR’ın CIN ve uzun dönem mortalite açısından prognostik önemini belirlemeyi amaçlamıştır. Yöntemler: Bir veya daha fazla CTO lezyonu nedeniyle PCI uygulanan toplam 169 hasta retrospektif olarak değerlendirildi. Hastalar, CIN gelişimine göre iki gruba ayrıldı: CIN-pozitif (n = 27) ve CIN-negatif (n = 142). Bulgular: CIN (+) grubu, CIN (−) grupla karşılaştırıldığında anlamlı şekilde daha yüksek serum ürik asit düzeyleri, daha yüksek UAR değerleri ve artmış mortalite oranları gösterdi (tümü p < 0,001). Ayrıca, çok değişkenli regresyon analizi UAR’ı CIN için bağımsız bir prognostik gösterge olarak ortaya koydu (p = 0,012). UAR için 1,77 kesme değeri CIN’i %66,7 duyarlılık ve %62 özgüllük ile öngörürken, 1,90 kesme değeri uzun dönem mortaliteyi %64,5 duyarlılık ve %73,9 özgüllük ile tahmin etti. Kaplan–Meier sağkalım eğrilerine göre, CIN-pozitif gruptaki bireyler uzun dönem sağkalım açısından belirgin şekilde daha düşük ve tüm nedenlere bağlı ölüm sıklığı açısından daha yüksek bulundu (log-rank, p < 0,001). Sonuç: Artmış UAR, CTO hastalarında hem CIN’i hem de uzun dönem mortaliteyi bağımsız olarak öngörmüş olup, bu yüksek riskli popülasyonda prognostik önemini vurgulamaktadır.