Son Sınıf İlk ve Acil Yardım Programı Öğrencilerinin Eğitim Düzeyleri ve Yeterlilik Algı Durumlarının Belirlenmesi

Abstract

Amaç: Son sınıf ilk ve acil yardım programı öğrencilerinin mesleki uygulama yapma sayıları, pratik yeterlilikleri ve teorik bilgi düzeylerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Materyal-Metot: Tanımlayıcı tipte yapılan araştırmanın evrenini bir devlet üniversitesi İlk ve Acil Yardım Programı 2. sınıfta aktif öğrenim gören 96 öğrenci oluşturmuştur. Katılımcıların mesleki konularda eğitim alıp almadıkları (17 soru), uygulama yapıp yapmadıkları (11 soru), kendilerini yeterli görüp görmedikleri (16 soru) ve bilgi düzeylerini belirlemeye yönelik (11 soru) toplam 45 soru yüz yüze anket yöntemiyle çalışıldı. Veriler SPSS 26 istatistik paket programı kullanılarak frekans ve yüzde şeklinde belirtilmiştir. Mesleki derslerin laboratuvar ortamında uygulama sayıları ile yeterliliklerini karşılaştırma da ki-kare testi kullanılmıştır. İstatistiksel önemlilik için p<0.05 değeri anlamlı kabul edilmiştir. Bulgular: Paramedik öğrencilerinin aldıkları eğitimlerle ilgili uygulama sayılarının analizinde öğrencilerin % 63,5’i entübasyon, % 41.7 defibrilatör, %38.5’ kırık stabilizasyonu ve %37.5’inin doğum eylemi uygulamasını hiç yapmadıkları tespit edildi. %78,1 CPR, %58,3 defibrilatör, %36,5 entübasyon, % 62,5 doğum eylemi ve %85,5’i kardiyak arrest uygulamasını en az bir kere yaptıkları tespit edildi. Entübasyon, TYD ve kırık stabilizasyonu mesleki eğitim konularında yeterlilik algısı ile uygulama sayısı arasında anlamlı bir fark bulunmuştur (p˂0.05). Sonuç: Öğrencilerin mesleki konularda uygulama yapmalarının yeterlilik algıları ve beceri düzeylerinin artmasına olumlu katkısının olduğu sonucuna varılmıştır