(Beytulhikme An International Journal of Philosophy, 2021) Yıldırım, Ferda
Kant, insanın kötülüğe doğal bir eğilimi olduğunu iddia ederek bu eğilimi
özgürlüğün gerçekleşmesine yönelik bir zemin olarak sunar. Özgür bir varlık olan
insanın ahlak yasasına, dolayısıyla ödev ahlakına uygun eylemlerde bulunmasını
kötülükten kaçınmak için zorunlu görür. Adorno ise mevcut dünyada Kant’ın
varsaydığı türden bir özgürlükten bahsedilemeyeceğini iddia eder. Negatif ahlak
felsefesinden hareket eden Adorno, Kant’ın ödev ahlakının mevcut kötülüğü
meşrulaştırma aracına dönüşebileceğini göstermeye çalışır. Bu makale Kant’ın
özgürlük-kötülük ilişkisi bağlamında radikal kötülük doktrinini nasıl temellendirdiğine ve Adorno’nun Kant’a yönelik itirazlarının negatif ahlak felsefesi bağlamında nasıl ele alınabileceğine odaklanmaktadır.